Konsultacje psychologiczne w sprawie dziecka lub nastolatka
Konsultacja jest pierwszym krokiem do rozpoznania trudności dziecka lub nastolatka i określenia, jaka forma pomocy będzie najbardziej odpowiednia. Podczas spotkania rozmawiamy o powodach zgłoszenia, aktualnej sytuacji dziecka, jego funkcjonowaniu oraz ważnych wydarzeniach z jego historii i życia rodzinnego.
W zależności od wieku dziecka i charakteru zgłaszanych trudności pierwsze spotkanie może odbyć się z samymi rodzicami lub opiekunami. Kolejne spotkania pozwalają lepiej poznać sytuację i wspólnie ustalić dalszy sposób postępowania.
Konsultacja może zakończyć się zaleceniem psychoterapii, wsparcia rodziców, pogłębionej diagnozy psychologicznej, konsultacji psychiatrycznej lub innej odpowiedniej formy pomocy. Nie każda konsultacja oznacza konieczność rozpoczęcia psychoterapii.
Psychoterapia nastolatków od 12 roku życia
Dorastanie to czas intensywnych zmian – emocjonalnych, społecznych i związanych z budowaniem własnej tożsamości. Wiele wyzwań jest naturalną częścią tego okresu, inne mogą sprawić, że nastolatek potrzebuje profesjonalnego wsparcia.
Psychoterapia może być pomocna m.in. w przypadku obniżonego nastroju, lęku, trudności w relacjach, niskiej samooceny, problemów szkolnych, zachowań autoagresywnych, trudności w regulowaniu emocji czy kryzysów związanych z dorastaniem. Powodem zgłoszenia może być również wycofanie, nasilone konflikty z rodzicami lub rówieśnikami czy nagła zmiana dotychczasowego funkcjonowania.
W pracy z nastolatkiem szczególnie ważne są dla mnie bezpieczna relacja terapeutyczna, zaufanie i poszanowanie jego autonomii. Rodzice pozostają ważną częścią procesu, jednak zakres przekazywanych im informacji ustalam z poszanowaniem poufności terapii oraz bezpieczeństwa młodej osoby.
Sposób pracy i częstotliwość spotkań dobierane są indywidualnie po wstępnych konsultacjach.
Play Therapy od 3 roku życia
Play Therapy jest formą psychoterapii dzieci, w której zabawa staje się naturalnym sposobem wyrażania emocji, doświadczeń i potrzeb. W gabinecie dziecko może komunikować to, czego nie potrafi jeszcze nazwać lub opowiedzieć słowami.
Pracuję w ten sposób z dziećmi od 3. roku życia, m.in. w przypadku trudności emocjonalnych, lęku, problemów w relacjach, trudnych doświadczeń, zmian w życiu rodziny czy problemów z regulacją emocji i zachowania.
Podstawą terapii jest bezpieczna relacja z terapeutą, akceptacja oraz możliwość swobodnego wyrażania siebie poprzez zabawę. Sposób pracy dobieram indywidualnie do wieku, potrzeb i możliwości dziecka.
Więcej o Play Therapy →
Terapia rodzic - niemowle
Pierwsze miesiące życia dziecka to czas intensywnych zmian zarówno dla niemowlęcia, jak i jego rodziców. Trudności związane ze snem, karmieniem, płaczem, uspokajaniem dziecka czy budowaniem bliskości mogą wpływać na całą relację rodzic–dziecko.
Terapia rodzic–niemowlę koncentruje się na relacji pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Pomoc może być szczególnie potrzebna, gdy pojawiają się trudności w uspokajaniu dziecka, karmieniu, śnie, częsty płacz, napięcie w kontakcie lub poczucie, że trudno jest rodzicowi rozumieć i odpowiadać na sygnały niemowlęcia.
Podczas spotkań rodzic uczestniczy razem z dzieckiem. Przyglądamy się temu, co dzieje się pomiędzy nimi, sposobom komunikowania potrzeb oraz wzajemnego reagowania. Celem jest wspieranie rodzica w lepszym rozumieniu dziecka i budowaniu bezpiecznej, bliskiej relacji.
Terapia par
Terapia par jest przestrzenią, w której partnerzy mogą przyjrzeć się swojej relacji, lepiej zrozumieć wzajemne potrzeby i trudności oraz sposób, w jaki komunikują się ze sobą. Pomaga zatrzymać się przy tym, co w codziennym życiu prowadzi do napięcia, konfliktów, poczucia oddalenia lub niezrozumienia.
Pomoc może być szczególnie potrzebna, gdy w relacji powtarzają się konflikty, trudno jest ze sobą rozmawiać, pojawia się kryzys, utrata zaufania albo partnerzy czują, że mimo podejmowanych prób coraz bardziej się od siebie oddalają.
Podczas spotkań wspólnie przyglądamy się temu, co dzieje się pomiędzy partnerami, ich sposobom reagowania, komunikowania potrzeb i przeżywania bliskości. Celem terapii nie jest wskazanie, kto ma rację, lecz lepsze rozumienie wzajemnych doświadczeń i mechanizmów tworzących relację oraz poszukiwanie możliwości zmiany.